Çeşme Mekânlar

Dünyanın en büyük zeytinyağı müzesi, Klazomenai değirmen replikası, çalışan modern pres, restoran ve dükkân; Alaçatı'ya on yedi kilometre.

Damla sakızlı dondurmanın 1945'te doğduğu İnkılap Caddesi köşesi, Mersin ailesinin üçüncü kuşağa taşıdığı pastane.

9,5 dönümlük gerçek bir çiftlik; kendi domatesini, biberini ve turşusunu, bir şelaleye bakan otuz üç tabaklık sofraya taşıyor

Paşadayı meydanında çalışan bir seramik atölyesi; çömlekler yerinde çekiliyor, uygulamalı olarak öğretiliyor

Limon ağaçlarının gölgelediği bir köşe bahçesi; serpme klasik kalıyor, pişiler ardı arkası kesilmeden geliyor, yanında çarşı sokağı tiyatrosu yok

Sezginer ailesi, kendi asmalarının altında baştan sona organik bir sabah kuruyor; uzanıp koparabileceğiniz üzümlerden sıkılmış üzüm suyunu önünüze döküyor

Tokoğlu sınırında 1994'ten beri kurulan Cumartesi pazarı, yarımadanın slow-food omurgası, köyün gerçek sosyal meydanı.

Köyün kuzeyindeki sakızlık parkı, yarımadanın tek yaşayan Pistacia lentiscus galerisi, Sakız Ağacım canlandırma projesinin merkezi.

Sakızlı muhallebinin asıl evi, yirmi yıldır Türkiye'nin geri kalanının kopyalamaya çalıştığı tarif buradan çıkıyor.

Demirel ailesinin el yapımı Alaçatı pastanesi, köyün gerçekten önemsediği doğum günleri için kullandığı sessiz tezgâh.

Burunda İtalyan eğilimli Akdeniz mutfağı, makarna, taş fırın pizza ve Ege balığı; uzun deniz manzaralı akşam yemekleri için kurulmuş bir salon.

Hacımemiş'te 130 yıllık bir taş ev bahçesi, serpme ciddiye alınıyor, bazlama hâlâ saçtan kalkıyor.

Akbulut ailesinin 2014'te açtığı Alaçatı gelato tezgâhı, Financial Times'ın dünya en iyi 25 butik dondurmacısı arasında, yüz elli rotasyonlu çeşit, her sabah yerinde dövülüyor.

1993'ten beri balıkçı limanında işleyen aile salonu; marina etrafında kurulmadan önce de buradaydı, hâlâ Port Alaçatı'yı tarif ediyor.

Kabak balıkçı hanedanının Şifne'deki ilk adresi, sessiz olanı, yerlilerin hâlâ gittiği.

1953'te Yugoslavya'dan göçmen Kadagan kardeşler tarafından kuruldu, yarımadanın tencere-yemeği geleneğinin arketipi, hâlâ aile elinde.

Ilıca Hotel'in termal koy üzerindeki açık güvertesi, tatil kıyısının en güvenli mutfağı.

1974'ten beri Uğur Mumcu'daki tezgâh, Çeşme kumrusunun ailenin yazdığı tarifi: domates, sucuk, kaşar, kestirme yok.

Ovacık bağlarının içinde bir kahvaltı bahçesi, kendi şarabı, kendi reçeli, kendi menemeni.

Roberto Fracasso'nun Hacımemiş avlusu, Alaçatı'da fırının başındaki pizzaiolo'nun gerçekten İtalyan olduğu tek adres.

Saip köyündeki Nihal Hanım'ın bahçesi, kırk çeşit ev reçeli, dağdan toplanan otlar, köy kadınlarının pişirdiği kahvaltı.

On iki yıllık bir Alaçatı kahvaltı durağı, Alaçatı çarşısına sessizce taşındı; otlu yumurta, doğru reçeller, gösterişsiz bir sofra.

Alaçatı ile Ovacık arasında, sadece rezervasyonla açılan bir tarla bahçesi, portakallı zeytini bile başlı başına yola değer.