Plekken in Çeşme

Het grootste olijfoliemuseum ter wereld, een replica van een molen uit Klazomenai, een werkende moderne pers, een restaurant en een winkel, zeventien kilometer van Alaçatı

De hoek aan de İnkılap Caddesi uit 1945 waar damla sakızlı dondurma werd uitgevonden, een pastane van de familie Mersin nu in de derde generatie

Een werkende boerderij van 9,5 dönüm zet haar eigen tomaten, pepers en conserven op een tafel met drieëndertig gerechten en uitzicht op een waterval

Een werkend keramiekatelier aan het Paşadayı-plein, potten ter plaatse gedraaid en hands-on onderwezen

Een hoektuin met citroenbomen waar de serpme klassiek blijft en de pişi blijft komen, zonder bazaarstraattheater eraan vast

De familie Sezginer zet een geheel biologische ochtend op onder hun eigen wijnranken, en schenkt druivensap geperst uit druiven die je kunt aanraken en plukken

De zaterdagmarkt aan de rand van Tokoğlu uit 1994, het slow-food-anker van het schiereiland en het ware sociale plein van het dorp

Het mastiekpark ten noorden van het dorp, de enige levende galerie van Pistacia lentiscus op het schiereiland en het thuis van het revivalproject Sakız Ağacım

Het oorspronkelijke huis van sakızlı muhallebi, het recept dat de rest van het land twintig jaar lang heeft proberen te kopiëren

De ambachtelijke patisserie van de familie Demirel in Alaçatı, een stille bakkerstoonbank die het dorp gebruikt voor verjaardagen die het echt meent

Italiaans leunende mediterrane keuken op de kaap, pasta, pizza uit de houtoven en Egeïsche vis in een zaal ontworpen voor lange diners met zeezicht

Een tuin bij een 130 jaar oud stenen huis in Hacımemiş waar de Egeïsche serpme serieus wordt genomen en de bazlama nog van de saç komt

De gelatotoonbank van de familie Akbulut uit 2014 in Alaçatı, een top-25 boutiqueselectie van de Financial Times, honderdvijftig wisselende smaken, elke ochtend ter plaatse gemaakt

Sinds 1993 de familiezaal aan de vissershaven die Port Alaçatı definieerde voordat de jachthaven eromheen verrees

Het oorspronkelijke adres in Şifne van de visdynastie Kabak, het stille, waar de locals nog komen

Opgericht in 1953 door de gebroeders Kadagan uit Joegoslavië, het oerbeeld van Anatolische huiskeuken uit de stoofpot van het schiereiland, nog steeds in familiehanden

De Egeïsche zaal met open dek van Ilıca Hotel met uitzicht over de thermale baai, de meest zelfverzekerde keuken aan de resortkust

De toonbank aan de Uğur Mumcu uit 1974 waar de Çeşme kumru nog wordt geperst zoals de familie hem schreef, tomaat, sucuk, kaşar, zonder gemak

Een ontbijttuin tussen de wijnstokken van Ovacık, eigen huiswijn, eigen jams, eigen menemen

De binnenhof van Roberto Fracasso in Hacımemiş, de enige oven in Alaçatı waar de pizzaiolo daadwerkelijk Italiaans is

De tuin van Nihal Hanım in het dorp Saip, veertig huisgemaakte jams, in de bergen geplukte kruiden, ontbijt bereid door de vrouwen van het dorp

Een twaalf jaar oude Alaçatı-kahvaltı-instelling die in stilte naar het dorpsplein verhuisde, eieren met kruiden, echte jam, geen theater

Een boerderijtuin op reservering tussen Alaçatı en Ovacık waar de met sinaasappel gepekelde olijven alleen al de rit waard zijn