Στέκια παρόμοια με το Ergon House

Χορτοφαγική-και-vegan σάλα ημέρας στη Νίκης, ο πάγκος brunch της κεντρικής Αθήνας.

Ταράτσα Στέγης Ωνάση, η σύγχρονη ελληνική κουζίνα του Τάσου Μαντή με αστέρι Michelin.

Ανερχόμενη σάλα μικρών πιάτων στο Κουκάκι, σύγχρονη ελληνική, πλευρά Ακρόπολης, το άγκιστρο Κουκακίου του κεφαλαίου.

Μεζεδοπωλείο στο Παγκράτι, η πιο κρατημένη Bib Gourmand μικρή σάλα μικρών πιάτων της πόλης.

Ταβέρνα στο Ψυρρή, περιφερειακή ελληνική κουζίνα, Bib Gourmand, το μητρώο της μάνας γίνεται επίσημο.

Ταβέρνα στο Παγκράτι από το 1926, βαρελίσια ρετσίνα, χάρτινα τραπεζομάντηλα, ο θεσμός.

Παντοπωλείο-εστιατόριο στο Ψυρρή, ο κανόνας των προσφύγων της Σμύρνης, η ξαδέρφη κουζίνα που η Ισταμπούλ έχασε το 1922.

Ταβέρνα στην άνω Πλάκα από το 1927, αυλή, καρβουνιάρικο, ο αθηναϊκός θεσμός πάνω από τη τουριστική ζώνη.

Πάγκος λουκουμάδων στην Αιόλου, το κλασικό ελληνικό γλυκό του κεφαλαίου, τηγανισμένο επί παραγγελία.

Το κανονικό δίαστερο εστιατόριο της Αθήνας, δρομάκι στο Παγκράτι, νεοκλασικό κτίριο, κλασική γαλλική βάση.

Εστιατόριο-αυλή στο Μεταξουργείο, μονοάστερο σύγχρονο μενού γευσιγνωσίας του Γκίκα Ξενάκη.

Izakaya στην Κηφισιά, πάγκος yakitori, ψημένο στα κάρβουνα, ένα αστέρι Michelin.

Γαλλο-ελληνική γευσιγνωσία στην Κηφισιά, το μονοάστερο αστέρι του Hervé Pronzato.

Συλλογικότητα πέντε σεφ στο Παγκράτι, σύγχρονη ελληνική, Bib Gourmand, η πιο κρατημένη Τρίτη της πόλης.

Αθηναϊκός θεσμός από το 1920, προέλευση από το λιμάνι του Πειραιά, σύγχρονο σετ μενού, οικογένεια τέταρτης γενιάς.

Λαϊκό κελάρι από το 1887, μεσημεριανό στη Δημοτική Αγορά, χωρίς ταμπέλες, δύο πόρτες, η πιο πεισματικά ίδια σάλα της πόλης.

Πάγκος σουβλακιού στην Πλάκα από το 1946, έξι σκαμπό, καρβουνιάρικο, η κανονική πίτα.

Λαϊκή σάλα χοιρινής μπριζόλας από το 1955, Ευριπίδου, ένα πιάτο, ο θεσμός.

Η σάλα θαλασσινών του Λευτέρη Λαζάρου στο Μικρολίμανο του Πειραιά, αστέρι Michelin, το κανονικό δείπνο ψαριού της Αθηναϊκής Ριβιέρας.