Locaties vergelijkbaar met Tarla Alaçatı

Een twaalf jaar oude Alaçatı-kahvaltı-instelling die in stilte naar het dorpsplein verhuisde, eieren met kruiden, echte jam, geen theater

Een tuin bij een 130 jaar oud stenen huis in Hacımemiş waar de Egeïsche serpme serieus wordt genomen en de bazlama nog van de saç komt

De familie Sezginer zet een geheel biologische ochtend op onder hun eigen wijnranken, en schenkt druivensap geperst uit druiven die je kunt aanraken en plukken

Een werkende boerderij van 9,5 dönüm zet haar eigen tomaten, pepers en conserven op een tafel met drieëndertig gerechten en uitzicht op een waterval

De pizzazaal op houtvuur van Zeytin Konak, midden in zijn eigen pesticidevrije groentenakker, vijfenveertig couverts, alleen diner, salades die uur gesneden

De farm-to-table Egeïsche zaal van Ayşenur Mıhçı, de enige Michelin Bib Gourmand en Green Star op het schiereiland

De binnenhof van Roberto Fracasso in Hacımemiş, de enige oven in Alaçatı waar de pizzaiolo daadwerkelijk Italiaans is

Sinds 1993 de familiezaal aan de vissershaven die Port Alaçatı definieerde voordat de jachthaven eromheen verrees

De tuin van Nihal Hanım in het dorp Saip, veertig huisgemaakte jams, in de bergen geplukte kruiden, ontbijt bereid door de vrouwen van het dorp

Iskele-zaal in Mordoğan met het gezicht naar zee, de visstoonbank van het werkende dorp die de jachtwereld nog niet heeft bereikt

Een ontbijttuin tussen de wijnstokken van Ovacık, eigen huiswijn, eigen jams, eigen menemen

Een hoektuin met citroenbomen waar de serpme klassiek blijft en de pişi blijft komen, zonder bazaarstraattheater eraan vast

Opgericht in 1953 door de gebroeders Kadagan uit Joegoslavië, het oerbeeld van Anatolische huiskeuken uit de stoofpot van het schiereiland, nog steeds in familiehanden

De Turks-Russische binnenhofkeuken van Olga en Özgür, de recepten van twee grootmoeders die elkaar troffen in een stenen tuin onder granaatappel en citroen

De chef-eigenaar betrekt elke olijf en kaas zelf, en maakt van de ochtend een vaste-spreiding-pleidooi voor een traag dorpsontbijt

De kleine viszaal van Sertan op de kaap Yıldızburnu, tafels aan de waterrand, een scherpe keuken, prijzen die naar Çeşme-maatstaven nog kloppen

Familieosteria, vermeld in de Michelingids, op een paar straten van het kasteel, met dagverse vis en meze zonder de toeslag van de jachthaven

Het oorspronkelijke adres in Şifne van de visdynastie Kabak, het stille, waar de locals nog komen

De jaarronde Egeïsche zaal van Hüseyin Pancar binnen Alavya, de zeldzame hotelkeuken waar İstanbullular de stad voor doorkruisen

De farm-to-table zaal van Buse Bağlayan binnen het enige Alaçatı-adres van Small Luxury Hotels, de keuken wordt gevoed door de boerderij van de familie in Ovacık