Beste uitzichten in Çeşme

Het filiaal van de familie Kabak aan de jachthaven, waar de vangst van de dag van een bord wordt voorgelezen en de rakı komt zonder dat je erom vraagt

Gemoderniseerde ocakbaşı met een afkomst uit Nişantaşı, verplant naar de jachthaven met door een mixoloog geleide cocktails en gegrild vlees aan het water

Sinds 1993 de familiezaal aan de vissershaven die Port Alaçatı definieerde voordat de jachthaven eromheen verrees

Coöperatieve zuivel in Eğlenhoca, sepet keçi in kleine partijen, deri tulum en olierijk-pikante kopanisti van geiten van het schiereiland

De tuin van Nihal Hanım in het dorp Saip, veertig huisgemaakte jams, in de bergen geplukte kruiden, ontbijt bereid door de vrouwen van het dorp

Iskele-zaal in Mordoğan met het gezicht naar zee, de visstoonbank van het werkende dorp die de jachtwereld nog niet heeft bereikt

Aan de waterrand van het antieke Erythrai, drie generaties familie-balıkçı in het stille noorden van het schiereiland

Stenen terras bij de poort van de antieke stad Erythrai, de zonsondergangsbank van Ildırı met de takımadalar in beeld

Het visrestaurant aan de haven van Dalyan uit 1975 dat bepaalt hoe een Çeşme balık restoranı zou moeten smaken

De binnenhof met citroenbomen van chef Ahmet Horasan, door Gault & Millau Türkiye in 2024 uitgeroepen tot Best Seafood

Verzorgd daglicht aan de baai van Aya Yorgi dat na donker DJ-gedreven wordt, met de sushikeuken Tayu ter plaatse, de eigentijdse helft van het beachclubduo van de baai

De hoek aan de İnkılap Caddesi uit 1945 waar damla sakızlı dondurma werd uitgevonden, een pastane van de familie Mersin nu in de derde generatie

Familieosteria, vermeld in de Michelingids, op een paar straten van het kasteel, met dagverse vis en meze zonder de toeslag van de jachthaven

Opgericht in 1953 door de gebroeders Kadagan uit Joegoslavië, het oerbeeld van Anatolische huiskeuken uit de stoofpot van het schiereiland, nog steeds in familiehanden

Allesdagkeuken aan de jachtsteigers, Frans leunend ontbijt tot cocktails om middernacht, gerund door een echte chefslinie eerder dan een merkexploitant

De binnenhof van Viento, waar het stenen dorp Alaçatı eindelijk een visrestaurant van formaat heeft dat in de Michelingids staat

De openluchtkamer van Burakhan Akçe om te delen, moderne Egeïsche kleine gerechten op een zorgvuldige afstand van het rumoer van de Kemalpaşa Caddesi

De stille stenen tuin van Hacımemiş, een chefsadres voor Egeïsche keuken dat sinds 2010 dezelfde uit Tire betrokken standaard aanhoudt

Een binnenhof uit de jaren 1800 in Hacımemiş onder de olijfbomen, de meest romantische eetzaal in een stenen huis van het dorp

Een ambachtelijke Egeïsche keuken in Hacımemiş, gerund door twee vrouwen die het sjabloon voor moderne Alaçatı-huiskeuken schreven

De viskeuken op houtvuur van chef Can Aras, de ambitieuste nieuwkomer die het stenen dorp in tien jaar heeft gekend

De dorpsfiliaal van het visrestaurant uit Çeşme van 1981, het adres in de oude stad voor koude rakı en een hele gegrilde levrek

De farm-to-table Egeïsche zaal van Ayşenur Mıhçı, de enige Michelin Bib Gourmand en Green Star op het schiereiland

Het baanbrekende landgoed van Can Ortabaş, waar Decanter Platinum-flessen en een arboretum één bergkam boven Kuşçular delen

Rode wijnen onder het Mahrem-etiket uit Italiaanse druivenrassen, biologisch geteeld op het terrein van Türkiyes grootste renpaardenstoeterij

Het landgoed op de helling van Meltem Güner Atalay, druiven geoogst in de nacht, een kelder op de zwaartekracht, 20.000 flessen met de hand

Een laat gearriveerd landgoed met de meest verfijnde wijngaardkeuken aan de Urla-route, houtoven, Egeïsch-Italiaanse kaart

Het jongste serieuze landgoed van het schiereiland, een Chileense wijnmakerslijn, pre-fylloxera Carignan, een panoramische terraskeuken

Zaal met stenen muren in Hacımemiş waar wijn, jazz en Egeïsche keuken dezelfde avond delen, Ozan Musluoğlu leidt de muziek

Zevenendertig lokale boutiqueflessen in het honderd jaar oude priesterhuis van het dorp, een open haard, drie kamers boven, de bar die de wijnreputatie bouwde

Kleine cocktailkamer bij kaarslicht aan de 2000. Sokak, ambachtelijke drankjes, gedempt volume, het dichtst wat het dorp bij een echte speakeasy komt

De formule van de tuincocktail in Hacımemiş op schaal gedaan, de keuken draait de hele dag, de bar tot laat, 150 couverts onder de bomen

Het hoekcafé van Tomris Maravent uit 2004, de gestage hartslag van Alaçatı, acht tafels die uitgroeiden tot de huiskamer van het dorp

Een tuin bij een 130 jaar oud stenen huis in Hacımemiş waar de Egeïsche serpme serieus wordt genomen en de bazlama nog van de saç komt

Een boerderijtuin op reservering tussen Alaçatı en Ovacık waar de met sinaasappel gepekelde olijven alleen al de rit waard zijn

Een twaalf jaar oude Alaçatı-kahvaltı-instelling die in stilte naar het dorpsplein verhuisde, eieren met kruiden, echte jam, geen theater

De serieuze specialty-koffiebar van het schiereiland, Guatemala, Colombia, Kenia, Ethiopië bij toerbeurt, een stamgastenkamer in Hacımemiş

Het oorspronkelijke huis van sakızlı muhallebi, het recept dat de rest van het land twintig jaar lang heeft proberen te kopiëren

De gelatotoonbank van de familie Akbulut uit 2014 in Alaçatı, een top-25 boutiqueselectie van de Financial Times, honderdvijftig wisselende smaken, elke ochtend ter plaatse gemaakt

De ambachtelijke patisserie van de familie Demirel in Alaçatı, een stille bakkerstoonbank die het dorp gebruikt voor verjaardagen die het echt meent

De toonbank aan de Uğur Mumcu uit 1974 waar de Çeşme kumru nog wordt geperst zoals de familie hem schreef, tomaat, sucuk, kaşar, zonder gemak

Het grootste olijfoliemuseum ter wereld, een replica van een molen uit Klazomenai, een werkende moderne pers, een restaurant en een winkel, zeventien kilometer van Alaçatı

De zaterdagmarkt aan de rand van Tokoğlu uit 1994, het slow-food-anker van het schiereiland en het ware sociale plein van het dorp

Het mastiekpark ten noorden van het dorp, de enige levende galerie van Pistacia lentiscus op het schiereiland en het thuis van het revivalproject Sakız Ağacım

De binnenhof van Roberto Fracasso in Hacımemiş, de enige oven in Alaçatı waar de pizzaiolo daadwerkelijk Italiaans is

De jaarronde Egeïsche zaal van Hüseyin Pancar binnen Alavya, de zeldzame hotelkeuken waar İstanbullular de stad voor doorkruisen

De farm-to-table zaal van Buse Bağlayan binnen het enige Alaçatı-adres van Small Luxury Hotels, de keuken wordt gevoed door de boerderij van de familie in Ovacık

De Grieks-Egeïsche fine-diningzaal van een culinair academicus, verscholen in een boutique van vijftien kamers nabij de Marinaweg

Het landgoed in Özbek van Lena en Alihan Haydaroğlu, Rhône-blends uit een windgat op twee kilometer van de zee

De werkende olijfboerderij van Levent en Güler Köstem, veertienduizend bomen, met JOOP-goud bekroonde Memecik, restaurant en drie gastenkamers

De Turks-Russische binnenhofkeuken van Olga en Özgür, de recepten van twee grootmoeders die elkaar troffen in een stenen tuin onder granaatappel en citroen

De boulangerie-bistro van Nas en Cem uit 2019 aan de 12047, echte viennoiserie, met de hand gemaakte sandwiches en een vrije dinsdag

De pizzazaal op houtvuur van Zeytin Konak, midden in zijn eigen pesticidevrije groentenakker, vijfenveertig couverts, alleen diner, salades die uur gesneden

De moerbeiboomhoek van Hacımemiş sinds 1963, de klassieke Turkse-koffiebank van het dorp, onaangeraakt door de specialty-golf

De vijfentwintig jaar oude Alaçatı-instelling van Melih Teksen, verplant naar de biologische wijnstokken van Buradan, een vast menu en wijnparingen tussen de Grenache-rijen

Een ontbijttuin tussen de wijnstokken van Ovacık, eigen huiswijn, eigen jams, eigen menemen

Het oorspronkelijke adres in Şifne van de visdynastie Kabak, het stille, waar de locals nog komen

De Egeïsche zaal met open dek van Ilıca Hotel met uitzicht over de thermale baai, de meest zelfverzekerde keuken aan de resortkust

Een klein visrestaurant aan de dorpskant van Şifne, voor wanneer zelfs Ferdi Baba te druk voelt

De kleine viszaal van Sertan op de kaap Yıldızburnu, tafels aan de waterrand, een scherpe keuken, prijzen die naar Çeşme-maatstaven nog kloppen

Italiaans leunende mediterrane keuken op de kaap, pasta, pizza uit de houtoven en Egeïsche vis in een zaal ontworpen voor lange diners met zeezicht

Türkiyes eerste kreeftenrestaurant, de zaal van Tuğrul Erol in Çiftlikköy sinds 1974 en de consistente Egeïsche keuze van Vedat Milor

De zeefront van de familie Yılmaz in Çiftlikköy sinds 2009, de stilste vistafel van Çeşme met uitzicht naar Sakız