Beste uitzichten in Çeşme

De binnenhof van Viento, waar het stenen dorp Alaçatı eindelijk een visrestaurant van formaat heeft dat in de Michelingids staat

De openluchtkamer van Burakhan Akçe om te delen, moderne Egeïsche kleine gerechten op een zorgvuldige afstand van het rumoer van de Kemalpaşa Caddesi

De stille stenen tuin van Hacımemiş, een chefsadres voor Egeïsche keuken dat sinds 2010 dezelfde uit Tire betrokken standaard aanhoudt

Een binnenhof uit de jaren 1800 in Hacımemiş onder de olijfbomen, de meest romantische eetzaal in een stenen huis van het dorp

Een ambachtelijke Egeïsche keuken in Hacımemiş, gerund door twee vrouwen die het sjabloon voor moderne Alaçatı-huiskeuken schreven

De viskeuken op houtvuur van chef Can Aras, de ambitieuste nieuwkomer die het stenen dorp in tien jaar heeft gekend

De dorpsfiliaal van het visrestaurant uit Çeşme van 1981, het adres in de oude stad voor koude rakı en een hele gegrilde levrek

Zaal met stenen muren in Hacımemiş waar wijn, jazz en Egeïsche keuken dezelfde avond delen, Ozan Musluoğlu leidt de muziek

Zevenendertig lokale boutiqueflessen in het honderd jaar oude priesterhuis van het dorp, een open haard, drie kamers boven, de bar die de wijnreputatie bouwde

Kleine cocktailkamer bij kaarslicht aan de 2000. Sokak, ambachtelijke drankjes, gedempt volume, het dichtst wat het dorp bij een echte speakeasy komt

De formule van de tuincocktail in Hacımemiş op schaal gedaan, de keuken draait de hele dag, de bar tot laat, 150 couverts onder de bomen

Het hoekcafé van Tomris Maravent uit 2004, de gestage hartslag van Alaçatı, acht tafels die uitgroeiden tot de huiskamer van het dorp

Een tuin bij een 130 jaar oud stenen huis in Hacımemiş waar de Egeïsche serpme serieus wordt genomen en de bazlama nog van de saç komt

Een boerderijtuin op reservering tussen Alaçatı en Ovacık waar de met sinaasappel gepekelde olijven alleen al de rit waard zijn

Een twaalf jaar oude Alaçatı-kahvaltı-instelling die in stilte naar het dorpsplein verhuisde, eieren met kruiden, echte jam, geen theater

De serieuze specialty-koffiebar van het schiereiland, Guatemala, Colombia, Kenia, Ethiopië bij toerbeurt, een stamgastenkamer in Hacımemiş

Het oorspronkelijke huis van sakızlı muhallebi, het recept dat de rest van het land twintig jaar lang heeft proberen te kopiëren

De gelatotoonbank van de familie Akbulut uit 2014 in Alaçatı, een top-25 boutiqueselectie van de Financial Times, honderdvijftig wisselende smaken, elke ochtend ter plaatse gemaakt

De ambachtelijke patisserie van de familie Demirel in Alaçatı, een stille bakkerstoonbank die het dorp gebruikt voor verjaardagen die het echt meent

De toonbank aan de Uğur Mumcu uit 1974 waar de Çeşme kumru nog wordt geperst zoals de familie hem schreef, tomaat, sucuk, kaşar, zonder gemak

De binnenhof van Roberto Fracasso in Hacımemiş, de enige oven in Alaçatı waar de pizzaiolo daadwerkelijk Italiaans is

De jaarronde Egeïsche zaal van Hüseyin Pancar binnen Alavya, de zeldzame hotelkeuken waar İstanbullular de stad voor doorkruisen

De farm-to-table zaal van Buse Bağlayan binnen het enige Alaçatı-adres van Small Luxury Hotels, de keuken wordt gevoed door de boerderij van de familie in Ovacık

De Grieks-Egeïsche fine-diningzaal van een culinair academicus, verscholen in een boutique van vijftien kamers nabij de Marinaweg

De Turks-Russische binnenhofkeuken van Olga en Özgür, de recepten van twee grootmoeders die elkaar troffen in een stenen tuin onder granaatappel en citroen

De boulangerie-bistro van Nas en Cem uit 2019 aan de 12047, echte viennoiserie, met de hand gemaakte sandwiches en een vrije dinsdag

De pizzazaal op houtvuur van Zeytin Konak, midden in zijn eigen pesticidevrije groentenakker, vijfenveertig couverts, alleen diner, salades die uur gesneden

De moerbeiboomhoek van Hacımemiş sinds 1963, de klassieke Turkse-koffiebank van het dorp, onaangeraakt door de specialty-golf