Plekken in Çeşme

Aan de waterrand van het antieke Erythrai, drie generaties familie-balıkçı in het stille noorden van het schiereiland

Familieosteria, vermeld in de Michelingids, op een paar straten van het kasteel, met dagverse vis en meze zonder de toeslag van de jachthaven

Het visrestaurant aan de haven van Dalyan uit 1975 dat bepaalt hoe een Çeşme balık restoranı zou moeten smaken

Het filiaal van de familie Kabak aan de jachthaven, waar de vangst van de dag van een bord wordt voorgelezen en de rakı komt zonder dat je erom vraagt

De binnenhof met citroenbomen van chef Ahmet Horasan, door Gault & Millau Türkiye in 2024 uitgeroepen tot Best Seafood

De farm-to-table zaal van Buse Bağlayan binnen het enige Alaçatı-adres van Small Luxury Hotels, de keuken wordt gevoed door de boerderij van de familie in Ovacık

Het grootste olijfoliemuseum ter wereld, een replica van een molen uit Klazomenai, een werkende moderne pers, een restaurant en een winkel, zeventien kilometer van Alaçatı

Türkiyes eerste kreeftenrestaurant, de zaal van Tuğrul Erol in Çiftlikköy sinds 1974 en de consistente Egeïsche keuze van Vedat Milor

De jaarronde Egeïsche zaal van Hüseyin Pancar binnen Alavya, de zeldzame hotelkeuken waar İstanbullular de stad voor doorkruisen

De openluchtkamer van Burakhan Akçe om te delen, moderne Egeïsche kleine gerechten op een zorgvuldige afstand van het rumoer van de Kemalpaşa Caddesi

De stille stenen tuin van Hacımemiş, een chefsadres voor Egeïsche keuken dat sinds 2010 dezelfde uit Tire betrokken standaard aanhoudt

De hoek aan de İnkılap Caddesi uit 1945 waar damla sakızlı dondurma werd uitgevonden, een pastane van de familie Mersin nu in de derde generatie

De binnenhof van Viento, waar het stenen dorp Alaçatı eindelijk een visrestaurant van formaat heeft dat in de Michelingids staat

De chefstafel van Altuğ Tezer op de pier van Çark Plajı

De serieuze Franse patisserie van İzmir, die de zomer in Ilıca doorbrengt

Tweehonderd Turkse flessen in een granaatappeltuin achter een 150 jaar oud huis, wijnboutique en keuken onder hetzelfde dak

Een werkende boerderij van 9,5 dönüm zet haar eigen tomaten, pepers en conserven op een tafel met drieëndertig gerechten en uitzicht op een waterval

Het draagbare-kunst-huis van Başak Cankeş, waar geüpcyclede antieke textielen unieke stukken worden

Kampioenschapskoffie overdag, een bekroonde bar 's avonds, op dezelfde toonbank

Fort uit de Genuese tijd dat vondsten uit Erythrai en het bronstijdperk van Çeşme herbergt

Verheven visrestaurant in Dalyanköy met een serieuze mezebank

Boutiquekamers aan het water met een eigen reepje strand

Egeïsche meze van beide kusten gelezen, geserveerd in een binnenhof tussen twee Griekse stenen huizen uit de jaren 1850

De vis-en-meze-instelling van Çeşme sinds 1981

Designtoevlucht met elf suites, uitsluitend voor volwassenen, aan de kust van Şifne

Een kleine, koffie-alleen-zaal die vers brandt en het meent

Een 322 jaar oud hellenistisch stenen huis op een steenworp van de ruïnes

Een kreeftenhuis aan zee, gerund door een gastheer die de zaal al jaren vasthoudt

Een Ottomaanse karavanserai uit 1528, slapend naast het kasteel en de jachthaven

Slager-steakhouse, vermeld in de Michelingids, in een historisch huis in Ilıca

De eerste galerie van Alaçatı, waar de schilders en keramisten van het dorp sinds 2005 exposeren

De Çeşme kumru, gemaakt door dezelfde familie sinds 1970

De geloofwaardige Anatolische grillzaal van Dalyan Marina

Een wijngaardhuistafel voor twintig couverts met trage Ovacık-keuken

De eigentijdse Egeïsche keuken van Tolga Kamiloğlu aan het zeefront van Şifne

Drie generaties Egeïsche mastiek bewerkt op één toonbank aan de Uğur Mumcu sinds 1945, sakızlı dondurma, kurabiye en jam van de bron

Een werkend keramiekatelier aan het Paşadayı-plein, potten ter plaatse gedraaid en hands-on onderwezen

Een familiale rakı-en-vis-meyhane bij de monding van de bazaar waar je je eigen fles meebrengt

Dagverse vis op houtvuur en kruidenmeze met je voeten bij het zand aan de baai van Çark Beach

Slow food op houtvuur, verborgen in de akkers van Ovacık

De selectie van Beliz Fırtına van stil Turks design, keramiek, sieraden en trage cosmetica

Een bar waar de eigenaar zelf schenkt en de cocktailkaart wordt herschreven, niet herdrukt

Het kunst-design-atelier van Banu Maga dat tegelijk een werkplaats en een ruimte voor gesprekken is

Het werkelijke moderne-brunch-antwoord van het dorp: smoothiebowls en detoxsapjes in een bohemienne tuin in Çamlık, geen vermomde buffetlijn

Biologische Grenache-rosé en Tempranillo, gegroeid op zes kilometer met steen geterrasseerde helling boven het dorp, geproefd met het gezicht naar Chios

De Anatolische glascollectie van drieduizend stukken van Oktay Durna, gehuisvest in een stenen zaal in Hacımemiş

Het houtskoolambacht van Diyarbakır gehuwd aan de Egeïsche kust, met dagelijks huisgemaakte meze van de vrouw van de eigenaar

De bekroonde branderij van Istanbul, per seizoen verplant in een stenen huis

De vintage-designconceptstore van een architect, kist voor kist betrokken uit Europa en Marokko

De serieuze muziek-en-strandzaak van het schiereiland

Ionische ruïnes en een theater op de helling boven een vissersgehucht

Door de eigenaar gerunde stenen villa met een olijftuin nabij de baai van Yıldızburnu

Stenen terras bij de poort van de antieke stad Erythrai, de zonsondergangsbank van Ildırı met de takımadalar in beeld

De zaterdagmarkt aan de rand van Tokoğlu uit 1994, het slow-food-anker van het schiereiland en het ware sociale plein van het dorp

Het mastiekpark ten noorden van het dorp, de enige levende galerie van Pistacia lentiscus op het schiereiland en het thuis van het revivalproject Sakız Ağacım

Het oorspronkelijke huis van sakızlı muhallebi, het recept dat de rest van het land twintig jaar lang heeft proberen te kopiëren

De ambachtelijke patisserie van de familie Demirel in Alaçatı, een stille bakkerstoonbank die het dorp gebruikt voor verjaardagen die het echt meent

Italiaans leunende mediterrane keuken op de kaap, pasta, pizza uit de houtoven en Egeïsche vis in een zaal ontworpen voor lange diners met zeezicht

Zaal met stenen muren in Hacımemiş waar wijn, jazz en Egeïsche keuken dezelfde avond delen, Ozan Musluoğlu leidt de muziek

Een klein visrestaurant aan de dorpskant van Şifne, voor wanneer zelfs Ferdi Baba te druk voelt

De Grieks-Egeïsche fine-diningzaal van een culinair academicus, verscholen in een boutique van vijftien kamers nabij de Marinaweg

Een laat gearriveerd landgoed met de meest verfijnde wijngaardkeuken aan de Urla-route, houtoven, Egeïsch-Italiaanse kaart

De gelatotoonbank van de familie Akbulut uit 2014 in Alaçatı, een top-25 boutiqueselectie van de Financial Times, honderdvijftig wisselende smaken, elke ochtend ter plaatse gemaakt

De moerbeiboomhoek van Hacımemiş sinds 1963, de klassieke Turkse-koffiebank van het dorp, onaangeraakt door de specialty-golf

Een ambachtelijke Egeïsche keuken in Hacımemiş, gerund door twee vrouwen die het sjabloon voor moderne Alaçatı-huiskeuken schreven

Sinds 1993 de familiezaal aan de vissershaven die Port Alaçatı definieerde voordat de jachthaven eromheen verrees

De dorpsfiliaal van het visrestaurant uit Çeşme van 1981, het adres in de oude stad voor koude rakı en een hele gegrilde levrek

Het oorspronkelijke adres in Şifne van de visdynastie Kabak, het stille, waar de locals nog komen

Allesdagkeuken aan de jachtsteigers, Frans leunend ontbijt tot cocktails om middernacht, gerund door een echte chefslinie eerder dan een merkexploitant

Het jongste serieuze landgoed van het schiereiland, een Chileense wijnmakerslijn, pre-fylloxera Carignan, een panoramische terraskeuken

Verzorgd daglicht aan de baai van Aya Yorgi dat na donker DJ-gedreven wordt, met de sushikeuken Tayu ter plaatse, de eigentijdse helft van het beachclubduo van de baai

Opgericht in 1953 door de gebroeders Kadagan uit Joegoslavië, het oerbeeld van Anatolische huiskeuken uit de stoofpot van het schiereiland, nog steeds in familiehanden

Een binnenhof uit de jaren 1800 in Hacımemiş onder de olijfbomen, de meest romantische eetzaal in een stenen huis van het dorp

Coöperatieve zuivel in Eğlenhoca, sepet keçi in kleine partijen, deri tulum en olierijk-pikante kopanisti van geiten van het schiereiland

Het hoekcafé van Tomris Maravent uit 2004, de gestage hartslag van Alaçatı, acht tafels die uitgroeiden tot de huiskamer van het dorp

De werkende olijfboerderij van Levent en Güler Köstem, veertienduizend bomen, met JOOP-goud bekroonde Memecik, restaurant en drie gastenkamers

De toonbank aan de Uğur Mumcu uit 1974 waar de Çeşme kumru nog wordt geperst zoals de familie hem schreef, tomaat, sucuk, kaşar, zonder gemak

De serieuze specialty-koffiebar van het schiereiland, Guatemala, Colombia, Kenia, Ethiopië bij toerbeurt, een stamgastenkamer in Hacımemiş

De kleine viszaal van Sertan op de kaap Yıldızburnu, tafels aan de waterrand, een scherpe keuken, prijzen die naar Çeşme-maatstaven nog kloppen

Iskele-zaal in Mordoğan met het gezicht naar zee, de visstoonbank van het werkende dorp die de jachtwereld nog niet heeft bereikt

Het landgoed op de helling van Meltem Güner Atalay, druiven geoogst in de nacht, een kelder op de zwaartekracht, 20.000 flessen met de hand

Rode wijnen onder het Mahrem-etiket uit Italiaanse druivenrassen, biologisch geteeld op het terrein van Türkiyes grootste renpaardenstoeterij

De binnenhof van Roberto Fracasso in Hacımemiş, de enige oven in Alaçatı waar de pizzaiolo daadwerkelijk Italiaans is

De formule van de tuincocktail in Hacımemiş op schaal gedaan, de keuken draait de hele dag, de bar tot laat, 150 couverts onder de bomen

De tuin van Nihal Hanım in het dorp Saip, veertig huisgemaakte jams, in de bergen geplukte kruiden, ontbijt bereid door de vrouwen van het dorp

Een twaalf jaar oude Alaçatı-kahvaltı-instelling die in stilte naar het dorpsplein verhuisde, eieren met kruiden, echte jam, geen theater

De zeefront van de familie Yılmaz in Çiftlikköy sinds 2009, de stilste vistafel van Çeşme met uitzicht naar Sakız

Het landgoed in Özbek van Lena en Alihan Haydaroğlu, Rhône-blends uit een windgat op twee kilometer van de zee

Het baanbrekende landgoed van Can Ortabaş, waar Decanter Platinum-flessen en een arboretum één bergkam boven Kuşçular delen

Wijngaardrestaurant waar Foça Karası, een druif van 2.600 jaar oud, naast Cabernet van dezelfde helling wordt geschonken